Eindelijk kwam mijn droom uit!

Dit is mijn eerste blog. Ooit. Hoe verwonderlijk? Ik houd van schrijven. Ik schrijf al sinds ik het me kan herinneren.  Ik hield ervan om alle emoties van me af te schrijven, maar ik liet dit nooit aan iemand lezen.

Tot nu. Ik ga door een moeilijke periode in mijn leven en ik voel op dit moment sterker dan ooit de behoefte om dit te delen met anderen, met anderen die ik niet ken. Want de mensen in mijn omgeving begrijpen het niet. Mijn beste vriendin niet, mijn vriend niet en mijn familie al helemaal niet.

Goed. De 1e blog zal een samenvatting zijn van het begin van de belangrijkste keuzes in mijn leven, zodat jullie weten hoe ik tot dit punt ben gekomen. Van hieruit wil ik minstens 1 keer per maand schrijven hoe het gaat. En hopelijk gaat het vanaf nu alleen maar beter. Dit is voor mij ook een manier om op een positieve manier naar de toekomst te kijken.

Mijn naam is Sarah en ik ben 24 jaar. Ik heb Marokkaanse ouders en heb om die reden een Marokkaanse en (gematigde) Islamitische opvoeding gehad. Bidden en meedoen aan de ramadan moest wel, maar naar de moskee of een hoofddoekje op, dat hoefde niet. De Marokkaanse cultuur speelde een veel grotere rol, het was belangrijk dat ik een goede naam behield in de ogen van de buren/familie. Je bent als Marokkaanse, de dochter – van en die status moet je koesteren, omdat je een waardevolle naam draagt en je moet dus altijd nadenken omdat je anders de naam van je vader (en de hele familie) “vervuilt” en dat kan niet.

Hoe dan ook waren mijn ouders streng in een ander opzicht. Marokkaanse meisjes moesten een hoofddoekje op, mochten geen Nederlandse vriendinnen hebben, moesten veel helpen in het huishouden en moesten voor hun 20e trouwen. Ik niet. Zolang ik maar goed mijn best deed op school. Want school stond op nummer 1. Ik moest en zou de beste zijn. Want mijn moeder wilde dat ik de kansen zou benutten die zij niet had gekregen. Mijn moeder die uitgehuwelijkt werd op haar 16e. Ik moest dus altijd huiswerk maken. Huiswerk, huiswerk, huiswerk. Er was geen tijd en ruimte voor iets anders. Voor ontspanning. Familie was ontspanning. Bezoek krijgen of op bezoek gaan en verder niet. Al heb ik wel een paar jaar op zwemmen gezeten, maar daar bleef het ook bij qua activiteiten.  Maar lezen mocht ik wel, al mocht ik maximaal 1 keer per week naar de bibliotheek. Ik nam 6 of 7 boeken mee per keer en las ze uit binnen een week. Ik geloof dat ik de hele kinderboekenafdeling wel gelezen heb in die tijd. Want in plaats van dat ik huiswerk aan het maken was, was ik aan het lezen. Uiteraard zorgde ik er  wel voor dat ik ook mijn huiswerk af had, maar ik leerde en deed niet zoveel als mijn ouders altijd dachten.

Goed. Ik zal nu geen details geven over mijn leven, omdat deze blog gaat over de keuzes in mijn leven. Sinds ik het me kan herinneren was mijn droom om arts te worden. Ik wilde altijd arts worden. Kinderarts en niets anders. Na mijn VWO ben ik uitgeloot voor Geneeskunde en ben ik een andere studie gaan doen. Ik heb een jaar in Amsterdam gestudeerd en ik heb erg veel geleerd, alleen was het geen studie naar mijn hart en zat ik daar met het idee dat ik de 2e keer vast en zeker wel ingeloot zou worden. Toen ik voor de 2e keer was uitgeloot, stortte mijn wereld in. Als 19 jarige wist  ik niet wat me overkwam. Ik zou die zomer 20 jaar worden en voor mijn gevoel was dat heel oud en had ik niets bereikt in mijn leven, ik kon niet eens mijn droomstudie binnenkomen. Ondertussen kreeg ik het verwijt van mijn ouders waarom ik niet beter mijn best had gedaan in mijn examenjaar zodat ik een hoger eindcijfer had gehad en dan was ik nu vast wel ingeloot.

Maar ik kon de tijd niet terugdraaien en ben voor alternatieven gaan kijken. Ik moest en zou doorgaan. Ik vond toen een leer/werk HBO opleiding van 3 jaar in een academisch ziekenhuis. Werken met patiënten en in een ziekenhuis, maar op een andere manier. Ik was gelukkig. Maar mijn ouders niet. Hoe kon ik nu van de universiteit terug gaan naar het HBO. In hun ogen had ik mijn leven vergooid. Maar de opleiding was uitdagend genoeg, het was 4 in 3 jaar en ik moest ernaast 36 uur werken. Pittige opleiding met een slagingspercentage in 1 keer van 30%. Maar ik studeerde af binnen de reguliere tijd en ik kreeg als 1 van de weinigen uit mijn studiejaar een vast contract aangeboden. Dat voorstel heb ik aangenomen.

Ondertussen begon het werk me te vervelen. Ik had geen deadlines voor opdrachten, tentamens of zaken voor mijn scriptie. Ik moest alleen werken en naar huis. En thuis, bij mijn ouders had ik niets te doen. Sporten was taboe, op jezelf wonen is taboe. Ik moest ze gewoon helpen, financieel, maar ook mijn broertjes met hun huiswerk, mijn vader met zijn administratie. Mijn oma met haar doktersafspraken. Ik moest elke keer wel wat voor ze doen en dat werd ik zat. Ik besloot me om op mijn 23e aan te melden voor geneeskunde, de 3e en laatste kans. Via een selectie aan de poort, met in totaal 3 toets-dagen. Tot mijn grootste verbazing (en vreugde) was ik geselecteerd samen met 300 anderen uit de 1300 deelnemers. Ik gaf mijn vaste baan op en ging mijn droom waar maken! In september (2014) was het dan eindelijk zover. Ik zou toch dokter worden!